dün saatleri...

berbat bir dündü...

hiç bukadar ağladığımı hatırlamıyorum diyemiyeceğim çünkü genelde hep böyle ağlıyorum... ama işin garibi hala alışamadım... aynaya bakmadan çıktım evden.. biliyorum ki gözlerim davul gibi... annem "ne oldu" dedi "yok bişeeeee" dedim.. halbuki var bişeeeeeeee...keşke sadece bir şey olsa ama iki şey..üç şey...beş şey...var da var.... bir yandan kızıyorum kendime...bir yandan gülüyorum...bir yandan da bir boşlukta yuvarlanıyorum... artık hiç birşey eskisi gibi olmayacak biliyorum... zaten belki de buna üzülüyorum... beni bukadar ağlatan belki de bu sonuçtur... insanların ileriyi düşünmeden yada arkalarına bakmadan gitmeleri nekadar kolay... hepimiz için geçerli bu..benim için de.. senin için de... "O" nun için de....

öffffff pöffffff...sabah sabah psikopata bağlamış gibi niye bunları düşünüyorsam? yok yok...biran önce bu ruh halinden kurtulmam gerek... ben "O" değilim... kendimim... benim bir hayatım var... yapmam gereken işler..ödemem gereken faturalar...okumam gereken kitaplar..yazmam gereken yazılar...yaptırmam gereken bir dövme... içmem gereken yeşil çaylar....vs vs vs.. ooooooo çok işim var ve hiç vaktim yok... heran gidebilirim....

- Çarşamba, Mayıs 18, 2005 - yorum {23} - yorum yaz

hayatta kayıbın ilk günü...

bugün benim bu sitede ilk günüm... gazetede görüp ""işte yaaaa bende istiyorum buraya yazmak"" diye şımardığım bir zaman dilimiydi.. aklıma ilk gelen hep "o" nu yazacağımdı... defterlere..sıralara... masaların üstüne...beynime ve kalbime "o" nu yazmak yetmiyormuş gibi sanki...

işte bugünde artık buraya dökeceğim içimdekileri... beynimin içinde beni kemiren o kadar çok kurtcuk var ki...onlardan biran önce kurtulmak istiyorum... ama işte..gel gör ki beyin bu... alıp depoluyor, kolay kolay da dışarı atmıyor... bazen hafıza kaybı yaşamak istiyorum bu yüzden..sonra düşünüyorum.. değer mi diyorum? ama değiyor ya.. o anda değiyor işte... kimse de engelleyemiyor bunu... burnumuzun dikine gidiyoruz.. zaman geçipte alışınca -ama asla unutmak değil bu- belki gülümsüyoruz belki hüzünleniyoruz ama içimizde hep bir iz olarak kalıyor...

işte herkesin bir hikayesi vardırya...bakalım benim hikayem ne olacak?

- Salı, Mayıs 17, 2005 - yorum {42} - yorum yaz